{{ __('Your cart') }}0
0,00 €
0
artikelen
0,00 €
Een blaasontsteking is een infectie van de urinewegen die ontstaat wanneer bacteriën, meestal E. coli, via de urinebuis naar de blaas reizen. De meest voorkomende symptomen zijn een branderig gevoel bij het plassen, frequente aandrang om te urineren, troebele urine en pijn in het bekkengebied. Bij vrouwen komt blaasontsteking veel vaker voor dan bij mannen vanwege de kortere urinebuis.
Het onderscheid tussen acute en chronische blaasontstekingen is belangrijk voor de behandeling. Een acute blaasontsteking is een plotseling optredende infectie die meestal goed reageert op antibiotica. Bij chronische blaasontstekingen treden herhaaldelijk infecties op, wat vaak duidt op onderliggende oorzaken die extra aandacht vereisen.
Voor de behandeling van blaasontstekingen zijn verschillende medicijnen beschikbaar. Nitrofurantoïne wordt vaak als eerste keus voorgeschreven vanwege de effectiviteit tegen urinewegbacteriën en het lage resistentierisico. Trimethoprim-sulfamethoxazol is een alternatief dat bij bepaalde infecties wordt gebruikt.
Naast antibiotica kunnen pijnstillende middelen zoals ibuprofen en paracetamol de symptomen verlichten. Cranberry supplementen worden vaak gebruikt als natuurlijk alternatief en kunnen helpen bij het voorkomen van herhaalde infecties door het verhinderen van bacteriële hechting aan de blaaswaand.
Goede hygiëne speelt een cruciale rol in het voorkomen van blaasontstekingen. Het is belangrijk om voldoende water te drinken, na het toiletbezoek van voor naar achter af te vegen en na seksueel contact te urineren. Raadpleeg altijd een arts bij aanhoudende klachten, koorts of als de symptomen niet binnen enkele dagen verbeteren.
Nierstenen ontstaan wanneer mineralen en zouten in de urine kristalliseren en zich ophopen tot harde afzettingen. De meest voorkomende types zijn calciumstenen, gevolgd door urinezuurstenen en struvietstenen. Calciumstenen vormen zich vaak bij een hoge concentratie calcium of oxalaat in de urine, terwijl urinezuurstenen ontstaan bij een zure urine-pH.
De symptomen van nierstenen variëren afhankelijk van de grootte en locatie. Kleine stenen kunnen ongemerkt verdwijnen, maar grotere stenen veroorzaken vaak intense pijn in de zij, rug of onderbuik. Deze pijn kan uitstralen naar de lies en gaat vaak gepaard met misselijkheid, braken en bloed in de urine.
De behandeling van nierstenen richt zich primair op pijnverlichting en het faciliteren van de natuurlijke doorgang van stenen. Sterke pijnstillers zoals diclofenac en naproxen worden vaak voorgeschreven om de intense pijn te verlichten die gepaard gaat met het passeren van stenen.
Spasmolytische middelen kunnen helpen bij het ontspannen van de urinewegspiertjes, wat het doorgang van stenen kan vergemakkelijken. Voor patiënten met herhaalde steenvorming zijn er preventieve medicijnen beschikbaar die de samenstelling van de urine kunnen beïnvloeden en nieuwe steenvorming kunnen voorkomen.
Incontinentie komt in verschillende vormen voor en kan het dagelijks leven aanzienlijk beïnvloeden. Stress-incontinentie treedt op bij fysieke inspanning zoals hoesten, niezen of tillen, waarbij de bekkenbodemspieren te zwak zijn om de blaas gesloten te houden. Aandrangincontinentie kenmerkt zich door plotselinge, sterke aandrang waarbij urineverlies optreedt voordat het toilet bereikt wordt.
Gemengde incontinentie combineert elementen van zowel stress- als aandrangincontinentie. Overloopincontinentie ontstaat wanneer de blaas niet volledig geleegd kan worden, waardoor continue druppeling optreedt. Deze aandoeningen kunnen leiden tot sociale isolatie, verminderd zelfvertrouwen en beperking van dagelijkse activiteiten.
Voor de medicamenteuze behandeling van overactieve blaas staan verschillende opties beschikbaar. Anticholinergica zoals oxybutynine, tolterodine en solifenacine remmen de blaascontracties en verminderen de aandrang. Deze medicijnen kunnen bijwerkingen hebben zoals droge mond en constipatie.
Beta-3 agonisten zoals mirabegron werken via een ander mechanisme en ontspannen de blaasspier tijdens de vullingsfase. Bij vrouwen kan lokale hormoontherapie met oestrogenen helpen bij incontinentie gerelateerd aan de overgang.
Naast medicatie zijn er effectieve niet-medicamenteuze behandelingen beschikbaar:
Benigne prostaathyperplasie (BPH) is een veel voorkomende aandoening bij oudere mannen waarbij de prostaat geleidelijk vergroot. Dit leidt tot karakteristieke symptomen zoals zwakke urinestraal, moeite met starten van de mictie, nachtelijk plassen en het gevoel van incomplete blaaslediging.
De vergrote prostaat drukt op de urinebuis, waardoor de urineflow belemmerd wordt. Dit kan leiden tot blaasirritatie, terugkerende urineweginfecties en in ernstige gevallen complete urineretentie. Deze leeftijdsgerelateerde veranderingen beïnvloeden de levenskwaliteit aanzienlijk.
Alfa-blokkers zoals tamsulosine, alfuzosine en doxazosine ontspannen de gladde spieren in de prostaat en blaasneck, waardoor de urineflow verbetert. Deze medicijnen werken relatief snel maar beïnvloeden de prostaatgrootte niet.
5-alfa-reductaseremmers zoals finasteride en dutasteride remmen de hormonale groei van de prostaat en kunnen de grootte reduceren. Deze medicijnen werken langzamer maar bieden langdurige verbetering. Combinatietherapie van beide medicijngroepen wordt vaak toegepast bij matige tot ernstige symptomen voor optimaal resultaat.
Een goede dagelijkse hygiëne is essentieel voor het voorkomen van urinewegproblemen. Begin elke dag met het grondig wassen van het intieme gebied met lauwwarm water en een milde, parfumvrije zeep. Vermijd agressieve douchegels of parfumproducten die de natuurlijke pH-balans kunnen verstoren. Na toiletbezoek is het belangrijk om van voor naar achter af te vegen, zodat bacteriën uit de darmstreek niet naar de urinewegen kunnen migreren.
Voldoende vochtinname speelt een cruciale rol bij het gezond houden van de urinewegen. Drink dagelijks minimaal 1,5 tot 2 liter water om de urinewegen regelmatig door te spoelen. Dit helpt bacteriën uit te spoelen voordat ze zich kunnen hechten aan de wanden van de urinewegen. Vermijd overmatig gebruik van cafeïne, alcohol en suikerhoudende dranken, omdat deze de blaas kunnen prikkelen.
Cranberry-producten zijn al decennialang populair voor het ondersteunen van een gezonde urineweg. De werkzame stoffen in cranberry's, vooral proanthocyanidinen, kunnen helpen voorkomen dat bacteriën zich hechten aan de blaas- en urinewegwanden. D-mannose is een natuurlijke suiker die op vergelijkbare wijze werkt en steeds meer erkenning krijgt als natuurlijke ondersteuning.
Probiotica dragen bij aan een gezonde balans van de urogenitale flora. Specifieke stammen zoals Lactobacillus kunnen helpen de natuurlijke afweer te versterken. Kruidentheeën zoals berkenblad, goudroede en heermoes worden traditioneel gebruikt ter ondersteuning van de urinewegen:
Hoewel veel urinewegklachten met zelfzorg behandeld kunnen worden, zijn er situaties waarin professionele medische hulp noodzakelijk is. Zoek direct medische hulp bij koorts boven 38°C, hevige pijn in de onderrug of zij, bloed in de urine, of wanneer de klachten na 2-3 dagen niet verbeteren. Bij mannen, kinderen onder de 12 jaar, zwangere vrouwen en mensen met diabetes is het verstandig om altijd contact op te nemen met de huisarts bij urinewegklachten.
Tijdens de zwangerschap hebben vrouwen een verhoogd risico op urineweginfecties door hormonale veranderingen en de druk van de groeiende baarmoeder op de blaas. Het is cruciaal dat zwangere vrouwen bij de eerste tekenen van een urineweginfectie contact opnemen met hun verloskundige of huisarts. Onbehandelde urineweginfecties kunnen leiden tot complicaties zoals vroeggeboorte of lage geboortegewicht.
Voor zwangere vrouwen zijn alleen bepaalde antibiotica veilig. Zelfmedicatie wordt sterk afgeraden. Natuurlijke ondersteuning zoals cranberry-sap kan wel veilig worden gebruikt, maar raadpleeg altijd eerst uw zorgverlener.
Bij senioren kunnen urineweginfecties atypische symptomen veroorzaken, zoals verwardheid, vallen of algemene malaise, in plaats van de klassieke branderige pijn. Dit maakt vroege herkenning uitdagender. Ouderen gebruiken vaak meerdere medicijnen, waardoor medicatie-interacties kunnen optreden. Een lagere dosering of aangepaste behandeling kan noodzakelijk zijn.
Mensen met diabetes hebben een verhoogd risico op urineweginfecties door een verminderde immuunfunctie en mogelijk hogere glucosegehalten in de urine, wat bacteriegroei bevordert. Goede bloedsuikercontrole is essentieel voor het voorkomen van infecties. Bij diabetespatiënten kunnen urineweginfecties ernstiger verlopen en vaker terugkeren, waardoor snelle en adequate behandeling extra belangrijk is.
